Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε ειλικρινά πολύ όλους και όλες εσάς
που βρεθήκατε χτες μαζί μας στον Άλιμο,
σε αυτή την εκδήλωση γνωριμίας με κάποια από τα πιο όμορφα ζώα των θαλασσών μας.
Όπως είχε προγραμματιστεί, η εκδήλωση ξεκίνησε με την ελεύθερη προβολή της παρουσίασης «Καρχαρίας: Ο κυνηγός που έγινε θήραμα», μια όμορφη εισαγωγή στους πρωταγωνιστές της βραδιάς: τα καρχαριοειδή των ευρωπαϊκών θαλασσών. Την παρουσίαση μάς είχε παραχωρήσει η Οργάνωση Shark Alliance, μαζί με άλλο ενδιαφέρον υλικό για την υποστήριξη της εκδήλωσης όπως αφίσες, φόρμες συλλογής υπογραφών, κονκάρδες (δεν φτάσαν για όλους* –good news) κι ένα T-Shirt της European Shark Week, που ο Σύλλογος βρήκε πολύ ταιριαστό για τον Ομιλητή της βραδιάς μας Δημήτρη Δαμαλά.
Ο Δημήτρης μας είπε τα πάντα. Δεν ξέρουμε πώς το κατάφερε αυτό μέσα σε μόλις τρία τέταρτα που του είχαν παραχωρηθεί, αλλά το έκανε. Γνωρίσαμε τον καρχαρία από μέσα και από έξω, είδαμε πώς μεγαλώνουν τα δόντια του και πώς είναι φτιαγμένο το δέρμα του. Τον είδαμε να ζευγαρώνει και να γεννάει, μάθαμε πώς αισθάνεται και αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του, γνωρίσαμε τις ανάγκες και τις συμπεριφορές του.
Τον κοιτάξαμε από την οπτική γωνία του εχθρού: υπερευχάριστη για όλους μας η αναφορά του ομιλητή στην εργασία του Μανώλη Μπαρδάνη «
Επιθέσεις Καρχαριών–Καταγραφές στην Ελλάδα», την οποία μάλιστα ο Δημήτρης επαίνεσε ως εξαιρετική δουλειά -Μανώλη
.
Έπειτα είδαμε και τον Καρχαρία ως θύμα. Ως ένα ακόμα είδος αυτού του πλανήτη που αδυνατεί να προσαρμοστεί στις απειράριθμες απαιτήσεις –λογικές ή και απολύτως παράλογες- ενός άλλου γήινου είδους, του σοφού.
Είχαμε προγραμματισμένα 15 λεπτά σε περίπτωση που υπήρχαν ερωτήσεις... τελικά κρατήσαμε τον Δημήτρη όρθιο για τουλάχιστον ένα ακόμη μισάωρο
.
Διψούσαμε να μάθουμε κάτι παραπάνω για ένα ζώο που στη συντριπτική μας πλειοψηφία είχαμε πρωτογνωρίσει από «Τα σαγόνια του καρχαρία»... Κι ήταν τόσο πολλά αυτά που δεν ξέραμε ή ξέραμε λάθος!
Ευχαριστούμε πολύ τον Δημήτρη Δαμαλά που υπερκάλυψε κάθε μας προσδοκία!
Ακολούθησε χαιρετισμός της Οργάνωσης Protect the Sharks Foundation και προβολή του ντοκιμαντέρ: "Δώσε μου μια αγκαλιά", σε σκηνοθεσία του Geert Droppers και ελληνικό υποτιτλισμό της Ραμπέας Ιατρίδου.
Μια ταινία που είχε συζητηθεί και παλιότερα στο φόρουμ και για την οποία είχαν εκφραστεί κάποιες ανησυχίες σχετικά με το κατά πόσο προωθούσε τον καρχαρία σαν ένα ακόμα εν δυνάμει ...pet. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε τελείως διαφορετική αφού το ντοκιμαντέρ στην ουσία πραγματευόταν την περίφημη «τονική ακινησία», μία ακόμα θαυμαστή και παράξενη βιολογική ιδιαιτερότητα των καρχαριών, που μένει ακόμα να κατανοηθεί σε βάθος από τους επιστήμονες. Κι αν λοιπόν υπήρξε οποιοσδήποτε δισταγμός όταν αρχικά η Οργάνωση Protect the Sharks Foundation, μέσω των ελλήνων εκπροσώπων της Ραμπέας Ιατρίδου και Νικόλα Σαμαρά, μάς πρότεινε την προβολή αυτής της ταινίας, μπορούμε πλέον με βεβαιότητα να πούμε ότι η εμπειρία άξιζε το κάθε ένα από τα 13 λεπτά της!
Νικόλα και Ραμπέα σας ευχαριστούμε ακόμα μία φορά και Ραμπέα πολλά συγχαρητήρια που έκανες για εμάς αυτήν την εμπειρία ελληνική!
Ακολούθησε ένα σύντομο διάλειμμα networking και massabooking και επιστρέψαμε στην αίθουσα για το πολυαναμενόμενο "Sharkwater".
Είχαμε ζητήσει εδώ και καιρό άδεια προβολής του. Όμως απάντηση δεν ερχόταν και το είχαμε σχεδόν ξεγράψει. Αλλά μόλις δυο εβδομάδες πριν την εκδήλωση, μας απάντησε η April Towel που μας παραχωρούσε με χαρά την άδεια προβολής, εφόσον επρόκειτο για αυτό τον σκοπό. Και τον ενθουσιασμό μας για αυτή την κατάφαση, ακολούθησε ένας μικρός πανικός όταν διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχαν ελληνικοί υπότιτλοι για την ταινία! Εν πάσει περιπτώση, λύθηκε και αυτό και η ταινία προβλήθηκε, μεταβάλλοντας την αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Αλίμου σε έναν μικρό, ζεστό, ημιθερινό κινηματογράφο...
Η ταινία απεικόνισε με τον καλύτερο τρόπο όλα όσα είχαμε μάθει για τους Καρχαρίες μέσα σε αυτό το ζωηρό απόγευμα.
Η April έχει ζητήσει να μάθει τις αντιδράσεις του κόσμου για την ταινία. Θα θέλαμε πολύ να ακούσουμε και εδώ τις απόψεις σας και να τις μεταφέρουμε -μαζί με τις θερμές ευχαριστίες μας για την ευγενική αυτή παραχώρηση- στην April Towel και τον Rob Stewart.
Συνήθως κάτι τέτοιες εκδηλώσεις αργούν να αρχίσουν. Η δική μας άργησε να τελειώσει γιατί απλά κανείς δεν ήθελε να φύγει.
Έπρεπε όμως κάποτε να αφήσουμε την αίθουσα οπότε μετακομίσαμε.
Σας ευχαριστούμε όλους. Μας κάνετε να αγαπάμε όλο και περισσότερο αυτόν τον Σύλλογο!
*Γιατί δεν φτάσαν οι κονκάρδες
