Συγχαρητήρια για την εκδήλωση και όλη την οργάνωση!
Ξεκινώντας με την ομιλία του Δ.Δαμαλά η οποία είχε πολύ ενδιαφέρον, μας δόθηκε η ευκαιρία να μάθουμε σημαντικά πράγματα για τα –τελικά-συμπαθητικά αυτά πλάσματα (…δεν περίμενα να το έλεγα εγώ ποτέ αυτό…) και να λυθούν βασικές απορίες.
Το Gimme a hug me, ήταν μια αποκάλυψη της ''άλλης'' πλευράς των ''τρομερών αυτών θηρίων''.
Στο τέλος της προβολής προέκυψε μια διαφωνία μεταξύ μας, για το αν ήταν σωστή η εικόνα που περνούσε η ταινία δηλαδή το ''αγγίζουμε- ταΐζουμε -χαϊδεύουμε- παίζουμε'' με τους καρχαρίες, ουσιαστικά παρεμβαίνοντας στην φύση τους.
Νομίζω πως ήταν η πρώτη φορά που δεν με ενόχλησε αυτή η παρέμβαση, έχοντας στο μυαλό μου ότι γίνεται προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και να περάσει μια εικόνα διαφορετική από αυτή του φονιά-κυνηγού, που έχει καθιερωθεί Χολιγουντιανά από τον Spielberg.
Προσωπικά με συγκίνησε αυτή η επαφή του καρχαρία με τον άνθρωπο και μου έβγαλε μια τρυφερότητα που με ξάφνιασε…
Το Shearwater με σόκαρε, αυτός άλλωστε ήταν και ο σκοπός του.
Όπως και η Μαρία πίστεψα ότι οι παράνομοι ψαράδες, μάλλον φουκαριάρηδες μεροκαματιάρηδες είναι που ρισκάρουν για να επιβιώσουν και θα μπορούσα να βρω σημαντικά ελαφρυντικά στην στάση τους. Η περιγραφή του Δημήτρη για το τι ισχύει στην περιοχή με προβλημάτισε και με έκανε να νιώσω ανόητα ρομαντική…
Ανεξάρτητα από το τι τελικά ισχύει (που σαν αποτέλεσμα δεν έχει και πολύ σημασία), ένιωσα απίστευτη οργή και απογοήτευση από το γεγονός ότι οι τελευταίες παρθένες περιοχές του πλανήτη (αν είναι δόκιμος ο όρος…) γίνονται τόσο εύκολα έρμαιο στα χέρια του κέρδους και του χρήματος.
Και δεν ήταν μόνο το κυνήγι του καρχαρία. Εκεί θα μπορούσα να δεχτώ ότι είναι θέμα ενημέρωσης για την σχέση που έχει με την τροφική αλυσίδα και την επίδραση στο περιβάλλον.
Αυτό που μπόρεσα να δεχτώ ήταν το προκλητικό πέταμα τόνων ψαριών, μετά από την απλή αφαίρεση των πτερυγίων τους ή μετά από την διαπίστωση πως δεν πιάνουν αρκετά δολάρια ώστε να αξίξει να μεταφερθούν στην στεριά!
Σε τελική, αν αυτό το κρέας γινόταν τροφή για να θρέψει κάποιους ανθρώπους που πεινάνε, ε σαφώς θα μπορούσα να το αποδεχτώ, αλλά να πετιούνται τόνοι τροφής στην θάλασσα σαν άχρηστη μάζα, ήταν πραγματικά εξοργιστικό.
Επιπλέον, η παιδεία των ανθρώπων αυτών, που επιτρέπει τον ακρωτηριασμό
ζωντανών πλασμάτων ή την βάναυση θανάτωση τους χωρίς καμιά ηθική αναστολή, χωρίς προβληματισμούς για τον πόνο που προκαλούν, ήταν ίσως το σημείο που με απογοήτευσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο στην ταινία.
Το αισιόδοξο τέλος της ταινίας, με τις διαμαρτυρίες των κατοίκων των περιοχών που έδειχναν να συνειδητοποιούν την κρισιμότητα της κατάστασης, δεν ξέρω αν ήταν πράγματι μήνυμα πως κάτι αλλάζει ή αν απλά δικαιολογούσε την αμφισβητούμενη δράση της Sea Shepherd…
Πολύς προβληματισμός...
