Όχι Νεοκλή και Ηλία, δεν είμαστε όλοι φτωχοί.
Κι εγώ η φτωχούλα του Θεού δεν έχω λεφτά να πάω στο Λέμπε παρά την υπερπροσφορά του Δέλβε, αλλά ας μην κοροιδευόμαστε...
Υπάρχουν φτώχειες και φτώχειες.
Και το πρεζάκι-βαποράκι δεν το σαπίζεις στο ξύλο στο δρόμο, ούτε το μπουζουριάζεις στης φυλακής τα σίδερα επειδή αυτός είναι χαμένο κορμί κι εσύ (δεν εννοώ εσένα φυσικά) ο μάγκας που του' ρθαν όλα δεξιά και νομίζει ότι τα κέρδισε με την αξία του... αντ' αυτού αγωνίζεσαι να δημιουργήσεις μια λειτουργική μονάδα απεξάρτησης και να έχεις μια οποιαδήποτε καλύτερη εναλλακτική να του προσφέρεις.
Μου άρεσε πολύ η θέα από το μπαλκόνι σας και απόλαυσα αυτή τη συζήτηση σε όλες της τις εκφάνσεις. Για λιγάκι όμως ακόμα, θα επιμείνω να σας καλώ και στο δικό μου μικρό παράθυρο, να δείτε τη θέα και από εδώ. Μπορεί να μην είναι η καλύτερη, αλλά πιστεύω ότι είναι κι αυτή μια μικρή διάσταση της πραγματικότητας:
Είμαι -ας πούμε- μια πλούσια χώρα. Για χρόνια συγκεντρώνω αγαθά και πόρους ρημάζοντας ζωές, στεριές και θάλασσες ... με αυτά χτίζω ένα ισχυρότατο οικονομικό και πολιτιστικό οικοδόμημα. Κι αφού μπουχτίσω χρήμα και κουλτούρα, αρχίζω πλέον να περνάω στη φάση της ενδοσκόπησης. Τώρα σνομπάρω το χρήμα και τις ανέσεις, τα παίρνω με την ισοπέδωση των ηθικών έναντι των υλικών αξιών και αντιδρώ. Πώς;
Στρέφομαι ενάντια σε όσους μόλις τώρα ξεκινούν να μπαίνουν στην ίδια φάση που εγώ
είχα όλο το χρόνο συνειδητά να αποκηρύξω. Ξεχνάω όσα προσωπικά και αταβιστικά έχω η ίδια πράξει, κι αρχίζω να στρέφομαι ενάντια σε εκείνους που πάνε να κάνουν... τα ίδια με εμένα.
Ξέρετε πώς έγιναν στην Ελλάδα τα Θαλάσσια Πάρκα της Αλοννήσου και της Ζακύνθου;
Αφού όλη η ευρώπη εξόντωσε από τις ακτές της τους αυτόχθονους πληθυσμούς χελωνών και φωκών, συνειδητοποίησε ότι πρέπει να κάνει κάτι για να σώσει ό,τι απέμεινε ...εκεί βέβαια όπου ακόμα επιβίωναν: στην Ελλάδα και την Τουρκία.
Κι έτσι η χώρα μας υποχρεώθηκε να φτιάξει Θαλάσσια Πάρκα (ο θεός να τα κάνει).
Ζημιώθηκε η Ελλάδα από αυτό; Ως ένα βαθμό ναι, αφού
ακόμα έτσι νομίζει. Και όσο το νομίζει, δεν πρόκειται ποτέ να αρχίσει να επωφελείται από τον θεσμό της προστασίας.
Το αποτέλεσμα; Αργό, δύσκολο, επίπονο,
μη συνειδητό, προβληματικό.
Εγώ δεν έχω απάντηση για το πως πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Είμαι ακόμα στη φάση που αγωνίζομαι να κατανοήσω στοιχειωδώς όλα αυτά τα κοινωνικά -όπως πολύ σωστά τα χαρακτηρίζει η Γεωργία παραπάνω- προβλήματα, σε όσο το δυνατό σφαιρικότερο βαθμό.
Και mamma mia είναι ζόρι να τα αντιληφθείς, που να επιχειρήσεις να τα λύσεις κιόλας!!!!
