Δημήτρη......
εγώ αυτό θέλω να το κρατήσω στη συλλογή του Τηθύς (δεν ξέρεις και ποτέ, λίγο θα τα μιλήσουν, λίγο θα τα βρουν, θα το εξαφανίσουν στο τέλος) και γι' αυτό αντιγράφω το απόσπασμα
"Η όμορφη ιστορία του τόνου" by
Phoevos, the kind, romantic and responsible sea hunter.
(Tα bold δικά μου.... μαργαριτάρια δίχως όμοιο)
Παράθεση:
Η όμορφη ιστορία του τόνου:
Αίματα κακό ιστορίες μπλά μπλα μπλά. Φτάνουμε στη γλύστρα. Πράγματι είχαμε αποφασίσει πριν πάμε για ψάρεμα, ότι αυτό το ψάρεμα, αν είχε θήραμα θα πήγαινε για ανταλλαγή με μερικά χρήματα, αφού πραγματικά τα χρειαζόμασταν. Αυτό δε σημαίνει επ ουδενί ότι αλλάζουμε τα πιθανά αλιεύματα. Κάνουμε το όμορφο ψάρεμα μας, αλλά ελπίζουμε στο καλύτερο σαν αποτέλεσμα. Πάντα με ποιότητα (διάβολε, μέχρι και αυτός ο μικρός Κόλλιας το παραδέχτηκε: έχω ποιότητα στα θηράματά μου (ένας ακόμη λόγος που έχει λυσσάξει μαζί μου)).
Νά'μαστε στη γλύστρα. Αλλά ο τόνος, είναι ένα απίστευτα όμορφο ψάρι, μεγάλο ψάρι, και ασυνήθιστο στη γεύση. Έτσι δεν είναι εύκολο να βρεις πιθανό αγοραστή. Οπότε? Πρέπει να γίνουμε ευρηματικοί! Πρέπει να αδράξουμε τις πιθανότητες για κάτι διαφορετικό. Άλλωστε, είμαστε η νέα γεννιά, οι επιστήμονες ρε φίλε. Έχουμε άλλο τρόπο (κοίτα να μαθαίνεις Jimmy).
Ρίχνει ιδέα ο φίλος, αυτός ο απίστευτος ευρηματικός κολητός.
--Απόλαυσε με: Παίρνει τηλέφωνο στις πληροφορίες του ΟΤΕ. Απαντά μια γυναικεία φωνή και αρχίζει το "παιχνίδι"
--Καλησπέρα σας, θα ήθελα σας παρακαλώ να μου δώσετε το τηλέφωνο απο ένα πολύ καλό Ιαπωνικό εστιατόριο. Ξέρετε, κάτι εξαιρετικό, πρόκειται για... ειδική περίπτωση!
(μελώνει τη φωνή η τηλεφωνήτρια)
-Βεβαίως κύριε μου (νάζι) σε ποιές περιοχές σας ενδιαφέρει?
-- Α ξέρετε θέλω κάτι πραγματικά εξαιρετικό, μμμ, ας πούμε Κηφισιά, Εκάλη...
(σημειώνουμε το 1ο νούμερο)
--Γαλάτσι? Όχι όχι, δεν με ενδιαφέρει. Κινέζικο? Μα σας είπα, μόνο Ιαπωνικό. Πρόκειται για εξαιρετική περίπτωση.
Λοιπόν, δε μπορώ να σας περιγράψω πόσο όμορφα απολαυστική περιπέτεια ήταν η διαδικασία της "συλλογής" πληροφοριών. Είχαμε σκάσει στα γέλια με το Δημήτρη, φανταζόμασταν τη κοπέλα απο τον ΟΤΕ και τη σκηνή που θα έκανε μετά στο φίλο της "που πάλι για σουβλάκι τη πήγε, ενώ υπάρχουν άλλοι που πάνε το κορίτσι τους για σούσι". Απίστευτο γέλιο. Αλλά ήταν μόνο η αρχή. Μετά έπρεπε να κάνουμε και την επαφή με τους καταστηματάρχες!
Πρώτο τηλεφώνημα: (μετά απο μεγάλη αναμονή σε γραμμή προτεραιότητας)
--Καλησπέρα σας
...
μπλα μπλα μπλα
...
έχουμε ένα πολύ όμορφο ψάρι, ένα ΜΕΓΑΛΟ τόνο, πόσο μεγάλο? Α, είναι 24 κιλά, α ... μάλιστα. . .  είναι μικρός για εσάς, θέλετε απο 50-60 κιλά και επάνω!.
Ξανά ξεροί στο γέλιο, αφού αυτό ήταν το μόνο που δεν περιμέναμε να ακούσουμε: όλοι μας παραπονιούνται πάντα ότι τα ψάρια μας είναι μεγάλα. Γιατί πάντα πιάνουμε όμορφα μεγάλα ψάρια, και αυτά μπορεί να δώσουμε σε περίπτωση ανάγκης.
Μετά να προσπαθώ να μιλήσω Ιαπωνέζικα  Οκ, είναι δύσκολο να εκτελέσεις εμπορική συναλλαγή όταν προσπαθείς να μιλήσεις με ένα γιαπωνέζο/κινέζο που δεν ξέρει καλά ελληνικά και ακούγεται σαν σκηνή μάχης kung fu μέσα απο ταινία του Chacki Chun! Τι κάνεις?
Ξανά γέλιο...
Τελικά βρίσκουμε ένα άνθρωπο, ευγενέστατο, χαρά να συνδιαλλέγεσαι μαζί του. Μας είπε και εκείνος ότι ήταν μικρό το ψάρι μας (για τόνος) αλλά μας έδωσε πάρα πολλές χρήσιμες πληροφορίες. Ναι μας είπε ότι είχε πολλά καίκια που τον προμήθευαν, αλλά συγκινήθηκε απο την ιστορία μας, γιατί ο τόνος με ψαροντούφεκο είναι δύσκολο θήραμα.
Τελικά καταλήξαμε σε κάποιο κεντρικό ακριβό εστιατόριο, και εκεί η περιπέτεια συνεχίστηκε: Για πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα λες και έπαιζα σε ταινία 80'ς με το Bruce Lee πρωταγωνιστή: Εμφανίζεται ο japaneese chef κραδαίνοντας ένα μαχαίρι και μιλώντας ακατάληπτα κάτι περίεργα. Παράλληλα συνοδεύουν και μερικοί ιθαγεννείς Έλληνες, δεν ξέρουν αν το ψάρι είναι τόνος ή ροφός. Επίσης δε θα μπορούσε να λείπει απο το υπέροχο σκηνικό και μια υπέροχη γυναικεία ύπαρξη: η υπεύθυνη της πόρτας του καταστήματος. Όλοι εμείς εκεί, ο chef μπροστά μου να κόβει ένα κομμάτι απο την ουρά να το δοκιμάζει (παραλίγο να πάρε και εμένα έτσι όπως έκανε), η πανέμορφη δεσποινίς, να φοβάται μη της λερώσει το φόρεμα το αίμα, και οι 2-3 περίεργοι να σχολιάζουν: φοβερός ροφός παιδιά.
Οκ, ήταν απίστευτη περιπέτεια. Απο αυτές που έχεις να θυμάσαι. Για πολύ καιρό.
Απο αυτές που είμαι, και θα είμαι για πάντα περήφανος.
....[μπλα μπλα προσωπικές αντιπαραθέσεις που καθόλου δεν μας αφορούν εν προκειμένω]......
Cheers!
Phoevos
|
Το ψάρι σου μεγάλε, ήταν πιτσιρίκι. Καμάκωσες, μεγάλε, ένα μοσχαράκι.
Ξέρω, σου φάνηκε τεράστιο. Έτσι παθαίνουν πάντα όλοι όσοι είναι μαθημένοι στα μικρά.
Χάρηκα κι αντίο to you too
ΥΓ1. Ρε φίλοι ψαροκυνηγοί, αυτοί είναι αλήθεια οι καλύτεροι και πλέον πολιτισμένοι εκπρόσωποι που έχετε να επιδείξετε; Πίσσα και πούπουλα να καθαρίσετε το σπίτι σας. Σας ρεζιλεύουν....
ΥΓ2. Και που'σαι μεγάλε, σου εύχομαι να χρειαστείς λεφτά. Πραγματικά.
