Νόσος σε κατάδυση «εντός των πινάκων»

[dimitri]

Δεν θυμάμαι στο OW να μιλήσαμε για ποσοστά και πιθανότητες (μπορεί βέβαια και να έγινε) αλλά θυμάμαι ότι υπήρχε έντονη "πλύση" εγκεφάλου για να τηρούνται ευλαβικά οι χρόνοι και οι κανόνες ασφαλείας.
Θυμάμαι ότι τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι πίνακες της PADI είναι στατιστικοί και αρκετά συντηρητικοί.

Μετά όμως από το μήνυμα του Χρήστου αρχίζω να έχω αμφιβολίες για πολλά πράγματα.

Το προφίλ της τελευταίας μου κατάδυσης ήταν 25,6 μέτρα και σύνολο 65 λεπτά (με σταση στα 3 μ σύμφωνα με το suunto). Με πίνακες δεν βγάινει τέτοια βουτιά (είναι εκτός ορίων εκτός αν κάνω multi level υπολογισμούς και εκεί σίγουρα θα κάνω λάθος)

Με το suunto (ρυθισμένο σε P1 ή P2 για συντηρητικό μοντέλο) δεν έχω βιώσει κάτι μέχρι σήμερα (περα από το συνηθισμένο βούλωμα στο δεξί αυτί -λόγω ιγμορίων- αν ανεβώ σχετικά γρήγορα τα τελευταία 3-4 μέτρα)

Σκέφτομαι όμως κατά πόσον είναι καλύτερο (και φυσικά ασφαλέστερο) να βουτάω από δώ και μπρός μόνο με πίνακες και να αφήνω το computer απλά σαν χρονόμετρο.

Τώρα για το 'φιλοσοφικό' θέμα... απλά το αποδέχομαι (λόγω δουλειάς έχω και λίγο αυξημένα ποσοστά για μεγάλα διαστήματα οπότε...) και προσπαθώ να παίρνω περισσότερα μέτρα ασφαλείας για να τα μειώνω.

Άλλωστε μέσα σε τέτοια ποσοστά ζούμε και αν τα σκεφτόμαστε συνέχεια ...

[akef]

Αρχικό μήνυμα απο dimitri

Δεν θυμάμαι στο OW να μιλήσαμε για ποσοστά και πιθανότητες (μπορεί βέβαια και να έγινε) αλλά θυμάμαι ότι υπήρχε έντονη "πλύση" εγκεφάλου για να τηρούνται ευλαβικά οι χρόνοι και οι κανόνες ασφαλείας.
Θυμάμαι ότι τονίστηκε ιδιαίτερα ότι οι πίνακες της PADI είναι στατιστικοί και αρκετά συντηρητικοί.

Δημήτρη προφανώς και δεν θα σας είπανε συγκεκριμένα νούμερα, αλλά αν σας είπανε αυτό που αναφέρει εδώ ο GKAM, οτι δηλαδή ακόμα και τηρώντας ευλαβικά, όπως λές τους χρόνους και τους κανόνες ασφαλείας, πάλι υπάρχει περίπτωση για νόσο (έστω και ελαφριάς μορφής!!!)

Μετά όμως από το μήνυμα του Χρήστου αρχίζω να έχω αμφιβολίες για πολλά πράγματα.

Το προφίλ της τελευταίας μου κατάδυσης ήταν 25,6 μέτρα και σύνολο 65 λεπτά (με σταση στα 3 μ σύμφωνα με το suunto). Με πίνακες δεν βγάινει τέτοια βουτιά (είναι εκτός ορίων εκτός αν κάνω multi level υπολογισμούς και εκεί σίγουρα θα κάνω λάθος)

Με το suunto (ρυθισμένο σε P1 ή P2 για συντηρητικό μοντέλο) δεν έχω βιώσει κάτι μέχρι σήμερα (περα από το συνηθισμένο βούλωμα στο δεξί αυτί -λόγω ιγμορίων- αν ανεβώ σχετικά γρήγορα τα τελευταία 3-4 μέτρα)

Σκέφτομαι όμως κατά πόσον είναι καλύτερο (και φυσικά ασφαλέστερο) να βουτάω από δώ και μπρός μόνο με πίνακες και να αφήνω το computer απλά σαν χρονόμετρο.

Προφανώς και είναι ασφαλέστερο, αφού οι χρόνοι σου θα γίνουν απίστευτα μικροί!!!! Καλύτερο δεν ξέρω αν θα είναι καθ' ότι θα κάνεις 2 ώρες προετοιμασία για 20 λεπτά βουτιά!!!!

Άλλωστε μέσα σε τέτοια ποσοστά ζούμε και αν τα σκεφτόμαστε συνέχεια ...

To να έχεις επίγνωση του κινδύνου (έστω και ελάχιστου) είναι πάντα καλό, αλλά μην φτάνουμε στο άλλο άκρο!!!!

[Andreas Triantopoulos]

my two cents...

Έχοντας 4τραψήφιο ασφαλή αριθμό καταδύσεων και (θέλω να πιστεύω) πλήρη συναίσθηση των κινδύνων κάνω τρία πράγματα:

1. Προσπαθώ να αντιμετωπίζω – ψυχολογικά – το θέμα denial. Πριν καταδυθώ κάνω πάντα μία λίστα των σημείων του σώματος μου που πονάω ή κάτι δεν είναι 100%, ώστε όταν βγώ και κάτι πονάει να μην τρελαθώ. Κάνω επίσης πάντα το visualizationτης αντιμετώπισης καταδυτικού ατυχήματος, δικό μου ή άλλου.
2. Προετοιμάζομαι (ειδικά για τις βαθιές και decoβουτιές) με καλό ύπνο, ενυδάτωση και ξεκούραση.
3. Σχεδιάζω τις βαθιές και decoκαταδύσεις προσθέτοντας (πολύ) χρόνο και οξυγόνο στο πλάνο. Για παράδειγμα σε μία κατάδυση 25’@45μ η αποσυμπίεση θα γίνει με ΕΑΝ50 αλλά σε χρόνους αέρα.

[fin]

Αρχικό μήνυμα απο GKAM

Θα με ενδιέφερε να μοιραστείτε εμπειρίες και το δικό σας (περισσότερο φιλοσοφικό) σκεπτικό για το πώς αντιμετωπίζετε το θέμα της νόσου «εντός των πινάκων» (αν φυσικά σας απασχολεί)

/GKAM

Λιγο ξεφυγαμε νομιζω.
Δυστυχως οι περισοτεροι (καπως και γω) απωθουν στο ασυνειδητο την πιθανοτητα της νοσου εντος πινακων. Η πιθανοτητα εχει δικαια υποβιβαστει απο την ψυχαγωγικη εκπαιδευση για να μην επηρεαζει τους αρχαριους με τον απειροελαχιστο συντελεστη της, ομως δεν θα επρεπε να ειναι ταμπου.
Ενταξει! Εγω εγω τα παω καλα με το φιλοσοφικο σκεπτικο οποτε εχω να πω. Πρεπει να πω οτι ανηκω στους ατυχους που ακομα δεν ειχαν συμπτωμα στη ζωη τους. Λεω ατυχους γιατι αυτο με κατατασει στη μεγαλη μαζα των συνειδησεων "καλα σε μενα θα γινει αυτο;".
Οι γνωστοι μου που το εχουν περασει ειναι πιο ψυχικα ετοιμοι να το δεχτουν να το αντιμετωπισουν και να το αναγνωρισουν.
Καποιες φορες που παρασυρθηκα και παραβιασα για λογους ασφαλειας αλλων (σε ξεναγηση) στοιχειωδεις κανονες ομολογω πως για 24 ωρες.
Γνωριζω οτι ο λογος που δε μου συνεβη δεν συνισταται καθαρα στην ευλαβικη τηρηση των πινακων (ποιων απο ολους αλλωστε) γιατι στην αρχη ειδικα της καριερας μου προτιμουσα κατι ινδιανικα επιθετικους us navy.
Βλεπεται σα παιδι και γω ηθελα να με "βολευουν".
Τωρα πλεον ενα τετοιο συμπτωμα (ελαφρας μορφης) δε θα με απογοητευε τοσο για τις συνεπειες, οσο για το τερματισμο αυτης της καλης αντιδρασης του σωματος μου στις μεταβολες πιεσης.
Ομως ας μην επηρεαζομαστε ψυχικα απο την βαρυτητα μιας εντος πινακων νοσου, που με σωστο προγραμματισμο θα θεραπευτει ευκολα ακομα και στην Ελλαδα. Παρατηρω οτι εχουμε μεγαλυτερες ελλειψεις σε θεματα τηρησης διαδικασιων σε ακομα και τις ,πιο "ψυχαγωγικης" μορφης, καταδυσεις. Σε αυτες ειναι που υπαρχουν πιθανοτητες λογω χαλαροτητας να συμπεσουν παραγοντες για δυσαρεστη κατασταση (αλλη κουβεντα αυτη).
Να ειμαστε παντα βεβαιοι, οτι φτανουμε την ομαδικοτητα και υπευθυνοτητα μας στο επιπεδο που βρισκεται η τεχνικη μας καταρτιση (την οποια ξετιναζουμε κυριως για προσωπικη ασφαλεια).
Το ρισκο απο "κολημενα γραναζια" μιας ομαδας ειναι σαφως μεγαλυτερο απο την ψιλοχαοτικη ᾱντιδραση του σωματος μας (ποσο να την ελεγξεις αλλωστε).